Volgende tentoonstelling

Hof van Ryhove
9000 Gent
Van 18 september tem 7 oktober 2019

Over Martine

Schilderen is steeds weer een positie zoeken tussen twee kanten : de zichtbare werkelijkheid buiten het canvas weergeven of net wegnemen binnen dat canvas.  Helemaal lukt het aan geen van beide kanten, want wie kijkt maakt van alles een teken.  Dat verwijst, door associatie en/of redenering naar iets dat we kennen, dus naar een werkelijkheid.  Wie kijkt wil kunnen interpreteren.  Om die reden mag een schilderij ook niet uitsluitend om een weergave gaan.  Er moet nog ruimte voor interpretatie zijn; de kijker moet ook nog een stap kunnen zetten.  'Medium' betekent een midden, een go between.  Een stapsteen op een oversteekplaats.

Tussen die twee kanten bewoog ook Martine Deleu.  Al jaren werkt ze schilderend naar model.  In de hier getoonde recente reeks kreeg het medium zelf, het schilderen, haar volle aandacht.  De wolken die ze op dag één schilderend waarnam en fotografisch vastlegde waren slechts een vertrekpunt van een zoektocht waarvan het doel ... het middel (medium) was.  Daarbij schoven haar benaderingen op van een uitsluitend naar wolken verwijzende natuurweergave naar een schema van licht en donker dat zich los had gemaakt, zich aan die wolken had 'onttrokken'.  'Abstract', het latijn voor 'onttrokken', is, hoe wijdverbreid ook, in de zeer materiële en dus concrete context van een beeldend werkstuk een paradoxaal begrip.  Martine liet de materie spreken, ontdekte de onbeperkte associatiekracht, maar wilde tevens ook meester van de situatie blijven.  Ze wil als schilder graag bemiddelen.  De kijker helpen oversteken.

Ook schilderen is kijken : interpreteren, van iets uit de werkelijkheid een teken maken.  de associatie is snel gelegd met een Chinees teken, steevast met penseel snel in een aantal scherpe hoeken aangebracht en ooit ontstaan uit een beeld van de werkelijkheid.  Martine doet iets dergelijks.  Krachtige stroken als een vouwmeter tussen dicht en uitgevouwen geven vorm aan het meest vormeloze en onmeetbare denkbaar : wolken.  Met die keuze heeft Martine zich de breedst mogelijke oversteekplaats gezocht.  Ze kan er veel stapstenen leggen, steeds eentje verder.  Wolken staan zelf ook voor constante verandering, versmelting, versluiering in laagjes donker en kleur die zich opbouwen.  En daarmee zijn ze uiteraard een beeld voor een schilderproces.  Waar Martine nu haar volle aandacht op spitst.  Steeds benieuwd wat een volgende stap zou veranderen aan haar benadering van die andere kant.  Ze nadert, maar liever dan aan te komen blijft ze in beweging.  Oversteken is spannender dan aan de kant zijn.

Gerolf Van de Perre. 18-02-2018